شيطان و آدم

بگو به خواجه كه از شهر عافيت دوري
گرسنه چشم جهاني اگر چه گنجوري
تو را به جز لب ناني ز گنج بهره نبود
بدين معامله مالك نيي كه مزدوري
فغان كه گنج سليماني ات رود بر باد
به خاك تيره سرانجام طعمهي موري
كمند خويش فرا چين اگر چه بهرامي
فريب صيد مخور زانكه دانه ي گوري
چه لحظه هاي سرور آفرين كه از تو گذشت
چو راه باغ نداني به لانه مسروري
سخن درست بگويم چو كرم ابريشم
درون پيله به جان كندني و معذوري
درون جان تو شيطان نشسته آدم كو
چرا ز سجده گريزي مگر كه مغروري
شرار عشق نداري چو شمع خاموشي
نه در نهاد تو سزي نه در دلت نوري
رخ از وصال مگردان كه يار نزديكست
به جهد چاره ي خودكن كه از خدا دوري