اشعار مهدی سهیلی

گريه كن اي دل كه دوست از بر ما مي رود
واي كه از باغ عشق عطر وفا مي رود
زانكه دل تنگ ما جاي دو شادي نبود
تا ز در آمد سهيل و سها مي رود
گر چه ز چشمم رود همراه اشك وداع
مهرعزيزان كجا از دل ما مي رود
خانه ي دلتنگ ما تشنه ي آواي اوست
آه كه از اين سرا نغمه سرا مي رود
باغ دل ما از او لطف و صفا مي گرفت
حيف كزين بوستان لطف و صفا مي رود
گر چه به ما هر نفس لطف خدا مي رسد
از سرمان سايه ي لطف خدا مي رود
مي رود اما دلش ساز وطن مي زند
اين نگران ر نگر رو به قفا مي رود
آب و گلش در حضر جان و دلش در سفر
عاشق اشفته حال دل به دو جا مي رود
لحظه ي بدرود خويش تا نزند آتشم
با دل اندهگين شادنما مي رود
تا كه بگردد بلا از قد و بالاي او
برلب بي خنده ام ذكر دعا مي رود
دل به چه كارآيدم گر كه دلارام نيست؟
خانه نخواهم اگر خانه خدا مي رود
ناله برآيد ز سنگ گر كه بداند دمي
از غم ياران چه ها بر سر ما مي رود
ناله ي جانسوز من سر به ثريا كشيد
آتش دل را ببين تا به كجا مي رود
داغ به جان سها دوري سامان نهاد
خسته ي بيمار دل بهر شفا مي رود
نيست عجب گر سها راه به سامان برد
اختر تابان ما سوي سما مي رود