مهدي سهيلي
اولين غم و آخرين نگاه



به درودي به سرودي

اي اهل هنر چشم و چراغ دل ماييد
اين گونه خموشانه در اندوه چراييد
اي نغمه گران بر لبتان شور غزل كو
چون بلبل سرمست به هر گل بسراييد
در بزم طرب گاه سه گاهي بنوازيد
خود جامه داران از چه پي شور و نواييد
بر رشته ي هر تار دو صد نغمه بريزيد
اندوه مجوييد و به شادي بگراييد
گلبانگ طرب از رگ هر چنگ برآريد
غمهاي كهن ر ز دل ما بزداييد
سازي غزلي ولوله يي بانگ نشاطي
آنگونه خموشيد كه گويي به عزاييد
يك قول هماهنگ ز صد ساز بر آريد
تا جامعه داند كه هنرمند شناييد
اي چامه سرايان به درودي به سرودي
بر قصر دلاويز غزل در بگشاييد
اي توده نقاش دل افسرده مباشيد
اين گونه بهدندان سرانگشت مخاييد
بر كاغذ بي رنگ دو صد رنگ بپاشيد
بر پيكر بيمار هنر جان بفزاييد
اي يار هنر پيشه بگو نقش شما چيست
از پرده ي غم بر زبر صحنه برآييد
چون روز تماشاست ز بازي مگريزيد
از پرده برآييد كه خود را بنماييد
حيف است هنر در كف هر بي هنر افتد
دردانه گهر از دهن سك برباييد
اي پاكدلان رنج هنرمند مخواهيد
بر جاي هنر بي هنران را مستاييد
در بزم خدايان غزل ععود بسوزيد
بر فرق عروسان هنر قند بساييد
اي بار بدان چنگ نشاط آورتان كو
اي خليل هنرمند ز خلوت بدرآييد
چون زهره برآييد و به ما نور بتابيد
اي اهل هنر چم و چراغ دل ماييد