بنده ي آزاد

بگذار كه با گريه خود شاد بمانم
آنم كه چو ويران شوم آباد بمانم
در بال و پر خود زدم آتش كه بسوزم
زان پيش كه در پنجه ي صياد بمانم
من نام خود از دفتر ايام زدودم
چون نيستم آن قصه كه در ياد بمانم
ناشادي ما گر سبب شادي غيرست
شادم كه بمانم من و ناشاد بمانم
جز بر كرم دوست نيازي به كسم نيست
اين گونه شدم بنده كه آزاد بمانم